UIT DE OUDE DOOS DEEL 3

In het derde editie van deze rubriek behandelen we de eerste speler: jarenlang rechter-winger van de Trappers en al die tijd spelend met het nummer 27, Doug Mason. Doug speelde maar liefst tien seizoenen in de Tilburgse hoofdmacht en kwam daarin tot een dikke 500 punten. Op de eeuwige topscorerslijst van Trappers-spelers staat hij op de 8e plaats, net voor Wenzel Tuma.

Op 6-jariqe leeftijd hield hij voor het eerst een stick in z'n kleine knuistjes. Zijn eerste schreden zette hij op de buitenbaan van Sudbury in North Toronto. Een decennia lang hield Doug het uit op die buitenbaan en toen besloot hij om werk te maken van het ijshockey. De blonde winger vertrok naar South Ontario om in de A-Junioren divisie te kunnen spelen. Hij slaagde met lof voor z n try-out en Doug speelde drie seizoenen in South Ontario. Het semi-professionalisme was net iets te hoog voor hem en de jonge Mason kwam terecht bij Cambridge. Met dit team verbleef hij drie weken in Tsjechoslowakije; z n interesse voor Europa was geboren. Lang nadenken was dan ook niet nodig toen Paul Domm hem vroeg om naar Nederland te komen. Domm, toen coach van Leiden, zat echter om verdedigers verlegen en kon dus niet veel met Doug doen.

Tilburg kon hem daarentegen goed gebruiken en Paul Domm was niet te beroerd om Trappers-coach Steve Robson te tippen. De zaak was snel afgerond en vanaf die dag zou Doug Mason geen enkele andere club als actieve speler dienen dan de vereniging uit de Pellikaanhal. Zoals iedere ijshockeyer kende ook de blonde Canadees, die later geneutraliseerd zou worden tot Nederlander, zijn sterke en zwakke punten. Gevreesd was Mason om zijn slapshot, en om dat beter tot z'n recht te laten komen verhuisde hij op z'n 17e van de centerpositie naar de rechter-wing. De snelheid is nooit de sterkste zijde geweest van "Den Doug"; belangrijk was dan ook om een goed overzicht te ontwikkelen om het gemis aan snelheid te compenseren.

Enkele van de beroemde spelers waarmee Mason in één lijn heeft gestaan (Sean Simpson, Bill Wells, Klaas van de Broek en Johan van de Ven) kunnen beamen dat het overzicht door de jaren heen, danig is gegroeid. Het vorige seizoen zette Mason een punt achter z'n actieve carriere. De gewonnen thuiswedstrijd tegen Amsterdam betekende het afscheid voor Doug als Trapper. Gelukkig was hij niet direct verloren voor het Nederlandse ijshockey; het gedegradeerde kemphanen Eindhoven besloot hem binnen te halen als coach voor het eerste team. In z 'n eerste jaar achter de spelersbank liep het allemaal niet zo als Doug zich misschien wel had gewenst. 'Zijn' kemphanen zag alle goede spelers vertrekken naar andere clubs (van Gerwen, van Galen Last, Vorstenbosch etc. etc.) en was totaal aangewezen op de eigen jeugdspelers. En hoewel Eindhoven beschikt over de beste junioren van Nederland, konden zij toch niet op tegen teams als Groningen en Utrecht. Naast zijn taak bij de Eindhovenaren werd de 33-jarige Mason direct gebombardeerd tot assistent-bondscoach.

Samen met Larry van Wieren is hij er dus grotendeels voor verantwoordelijk wie er in het Nederlands team op mogen draven Dat Doug een man is die z 'n leven niet laat leiden door plotselinge ingevingen mag wel blijken uit een intervieuw dat hij al in 1984 in ons clubblad gaf. Mason verklaarde hierin dat het zijn grote wens was om, als z'n actieve carriere beëindigd was, verder te gaan als coach bij het ijshockey. Vijf jaar later blijkt dat dat ideaal nog steeds leeft en -sterker nog- al is bereikt. We hopen dat Doug zijn kwaliteiten goed over kan brengen op de spelers waar hij de leiding over heeft; het liefst natuurlijk Tilburgers!

Jacques Herijgers.