UIT DE OUDE DOOS DEEL 1

In het eerste deel van deze nieuwe rubriek behandelen we het seizoen 1970-1971. Het eerste seizoen waarin 'alles lukte'. De successen regen zich aaneen en het Tilburgse publiek zag de spelers de ene na de andere cup de Pellikaanhal binnenhalen. Eerst maar eens een paar cijfers.

Eindstand eerste divisie Eindstand Cup International
  Smoke Eaters 8-14 78:17 1. Tijsc Trappers 12-22 107:54
  (buiten mededinging)     2. Smoke Eaters 12-15 63:45
1. Tijsc Trappers 8-14 74:32 3. Raiders 12-14 50:60
2. Den Bosch 8- 6 34:46 4. Hijs Hokij 12-13 61: 54
3. Hijs Hokij 8- 6 50:45 5. Den Bosch 12-10 47:53
4. Rotterdam 8- 0 8:104 6. Lahr Canadiens 12- 6 61:85
        7. Grenoble 12- 4 49:87

Rotterdam trok zich terug en verloor de nog niet gespeelde duels reglementair met 5:0.

Eindstand Coupe Nationaal.
1. Tijsc Combinatie 10-19 81: 27
2. Utrecht 10-13 80:28
3. Nijmegen 10-12 59:34
4. Rotterdam 10-11 47:31
5. Den Bosch Combinatie 10- 3 15:82
6. Kemphanen 10- 2 24:104

Finale: Tijsc Comb. - Utrecht 12:3

Topscorderslijst Eerste divisie.
1. J. Maas (Jaroslav Tuma) (Tijsc) 14 91 33
2. J. Simons (Joe Simons) (Tijsc) 16 11 27
3. G. Peters (Jiri Petrnousek) (Tijsc) 12 15 27
4. W. Toemen (Vaclav Tuma) (Tijsc) 11 11 22

Ook in de Europa Cup deden de Trappers van zich spreken. Het Hongaarse Ferencvaros was in eigen huis nog te sterk (5:3), maar in de Pellikaanhal lieten de Trappers er geen twijfel over bestaan wie de beste was. Met 12:3 werden de Oost Europeanen gedeclasseerd. Helaas, in de tweede ronde paarde het lot 'ons' aan het Westduitse EV Fussen. In een keiharde confrontatie met vooral van Duitse kant veel intimidatie en 'geniepig' spel (ook toen al.') liet het jonge Tilburgse team zich nog teveel meeslepen: 12:3. De thuiswedstrijd ging met 5:2 verloren. De vier duels voor de EC hadden Tijsc wel een naam gegeven in Europa en voortaan werd de naam van het team met veel respect uitgesproken Het was niet allemaal rozegeur en manenschijn tijdens dit 'moord-seizoen'.

De affaire rond Joe Simons zullen de oudere supporters onder ons zich nog precies kunnen herinneren. Niet? Nou, bepaalde personen met invloed dachten gezien te hebben dat de Tilburgse steraanvaller de scheidsrechter, tijdens een interland tegen Frankrijk, sloeg. Er kwam geen onderzoek, geen wederhoor, maar wel een veroordeling van twee jaar. Later bleek dit een drukfout te zijn en was 'slechts' één jaar bedoeld!!! De Trappers lieten het hier niet bij zitten en een inschikkelijke NIJB-voorzitter zorgde er hoogstpersoonlijk voor dat de straf werd geschrapt uit de boeken.

Twee debutanten gedurende het seizoen '70-' 71 waren Mike Morrisson en Mario van Veghel. De eerstgenoemde zou slechts één seizoen blijven; maar van Veghel zou een groot deel van Tîlburgs gouden jaren meebeleven. Nieuw was ook een man aan wie de Trappers onnoemelijk veel plezier hebben gehad. Hij kwam uit een land waar ijshockey toen der tijd al niets meer voorstelde, Engeland. Geboren op 29 december 1940, op 7-jarige leeftijd geëmigreerd naar Toronto (Canada) en in 1970 zette Tony Callam, want hij is het, voet op Nederlandse bodem. Ieder seizoen dat deze Brit werkzaam was bij de Trappers, was een seizoen waarin de hoofdprijzen zich opstapelden. Het mag bekend geacht worden dat een coach ook materiaal nodig heeft om mee te werken, en dat was er in Tilburg ruimschoots voorhanden. We kunnen een eindeloze reeks namen opnoemen van spelers die historie hebben geschreven in de eerste helft van de jaren zeventig. We zullen hier volstaan met een greep uit de 'collectie': Wenzel en Jerry Tuma, George Petrnousek, Joe Simons, Gerry Gobel, Mario van Veghel, John MacDonald, Jack de Heer, Ron krikke, Bob Bulejcik, Hans Christiaans, Paul Burger, Jiri Pokorny en.... Huub van Dun; de huidige voorzitter

Speciale en extra beladen wedstrijden vierden in die periode hoogtij. Wat denkt u van de duels tegen Den Bosch, om de Brabantse hegemonie, die vaak ontaarde in veldslagen evenals de krachtmetingen met de Raiders. Juist dit militaire team, gelegerd in Duitsland, was niet te beroerd om de handschoenen uit te doen en een gezonde knokpartij te startten. Omdat vooral Joe Simons hier nogal bevattelijk voor was, eindigde de confrontaties tussen Tijsc en de Raiders vaak zeer laat in de avond, zeg maar vroeg in de nacht! Het Haagse Raak was ook zo'n team dat garant stond voor een avondje sensationeel ijshockey met veel 'mannelijke' (lees: harde) duels.

Zoals die ene keer in de Residentie toen we met 12:3 het schip in gingen. Naar, die twee afgekeurde goals van ons door die partijdige scheidsrechter Dwars hé, en die ene offside goal van Hoky, dat eeuwige geklungel met de klok, het expres niet dweilen en het uitdoen van het licht boven de Tilburgse goal waren natuurlijk de oorzaak van die nederlaag. Was alles er wel eerlijk aan toe gegaan, dan hadden wij toch zeker met dubbele cijfers gewonnen. Joe Simons had er toch zo maar drie ingemept. De opgekropte woed& van het Tilburgse publiek kwam dan massaal tot uiting als die 'rotte hopjes' naar Tilburg kwamen. Voldaan na een paar uur schreeuwen, vloeken, schelden én een verdiende overwinning vertrokken een paar duizend toeschouwers dan vanuit een bomvolle ijsbaan naar huis; wachtend op het nieuwe succes!!!

Jacques Herijgers.