Dale Jago; De verdediger die liever aanvaller zou willen zijn.

Nadat hij drie van de vier studiejaren lichamelijke opvoeding er op had zitten aan de universiteit van Minnesota-Duluth besloot Dale Jago zijn geluk als full-professional ijshockeyer in Nederland te gaan beproeven. Dit leek Dale een uitermate goede bais voor zijn verdere carriere. Een carriere die begon met het leren schaatsen op een meertje behorende bij de ouderlijke boerderij in Reston, Manitoba, Canada toen hij drie jaar oud was. In Reston nam de kleine Dale vanaf zijn vijfde levensjaar deel aan ijshockeywedstrijden in de locale jeugdcompetitie. Jago was enthousiast geworden voor ijshockey door de zaterdagse televisie-uitzendingen van "Hockey Night in Canada" en destijds een groot fan van de Toronto Maple Leafs. Buiten dat is het natuurlijk zo dat het ijshockey de Canadezen in het bloed zit.

Na zijn periode in Reston volgden drie seizoenen bij de vanuit Wilcox, Saskatchewan opererende Notre Dame Hounds, een sterk juniorenteam. In die tijd transformeerde zijn toenmalige coach hem van aanvaller naar verdediger. Maar hoewel hij liever als aanvaller zou spelen, is hij veel sterker op een verdedigende positie. Bij de Hounds beleefde Dale het hoogtepunt, tot nu toe, van zijn ijshockeycarriere. Met dat team won hij namelijk het Canadese Nationale Midget Kampioenschap (midget is naar de Nederlandse situatie vertaald de equivalent van A en B junioren). Een prestatie waaraan hij zelf een groot aandeel had.

Zijn volgende station was de University of Minnesota-Duluth, waar hij zijn studie combineerde met het spelen voor de Bulldogs. Het ijshockey dat aan de Amerikaanse universiteiten wordt gespeeld, is veel intenser, met meer (body) checks en is veel meer op defensieve leest geschoeid. Dale ontwikkelde zich tijdens drie seizoenen bij de Bulldogs tot een uitermate gehaaide offensieve verdediger. Hij was zelfs in ťťn van de drie seizoenen topscorer van zijn team!

In de zomer van 1990 nam hij deel aan een trainingskamp van Dave King's Team Canada, voordat hij de grote plas over stak en in Tilburg bij de Agpo Trappers terechtkwam. Bij Tilburg toonde de Canadees zich van meet af aan een harde werker die zich goed in het team integreren liet. Van een eventuele barriere tussen de Nederlanders en de buitenlanders van de Trappers was dan ook absoluut geen sprake. Wel moest Jago enigzins wennen aan de ijshockey-filosofie van coach Marcel Breil, maar Dale wist zich goed aan te passen. Aanpassen aan de grotere ijshockeypistes leverden voor Dale gelukkig ook geen probleem op. Integendeel, dank zij het grotere ijsoppervlak verbeterde zijn spel zelfs.

Vanuit zijn verdedigende positie wist hij het Tilburgse team goed te sturen, meestal samen met zijn collega-verdediger Frank Jacobs, die echter niet het hele seizoen aan Jago's zijde speelde vanwege een lastige knieblessure.

Gaandeweg het seizoen kwamen Dale een zijn ploeggenoten steeds beter op gang. Een korte inzinking vanwege bestuurlijke en financiŽle problemen bij zijn club daargelaten. De financiŽle crisis liet ook Dale niet onberoerd. Hij accepteerde echter de consequenties en ging over tot de orde van de dag, want gepieker over de situatie zou alleen maar nadelige gevolgen hebben voor zijn spelniveau.

Het goede spel van de Trappers culmineerde in een zinderende Play Off finale die op het scherpst van de snede werd uitgevochten.

Gevraagd naar de tegenstander die hij het meest vreest, antwoordde Jago:"Ik vrees geen enkele tegenstander. Utrecht echter speelde erg goed tegen ons en zij hebben een goed uitgebalanceerd team".

Als wijze raadgeving ventileert Dale Jago zijn opinie dat in Nederland meer nadruk zou moeten worden gelegd op ijshockey-programma's voor de jeugd. Om daarme het niveau van het ijshockey op te vijzelen en continuiteit en consistentie te waarborgen.

Verhaal komt van Hans Eeuwes zijn site SEWUEEPH